Wat een dag was het - afgelopen maandag. Jurgen meldde maandagavond, net voor middernacht, dat het genoeg was geweest en dat door rijden niet meer ging..
Op dat moment zat Jurgen in de proef en hij besloot de weg te zoeken en richting bivak te gaan.
Met het thuisfront werd afgesproken dat hij het door zou geven wanneer hij in het bivak was of wanneer er ander nieuws was over zijn 'terug reis'.
Het was al dinsdag rond het middaguur toen we weer contact hadden met Jurgen - en omdat het het eerste contact was sinds dat 'uitval-telefoontje' waren we in de veronderstelling dat het hem de gehele nacht gekost had het bivak te bereiken.
Hoe groot was de verbazing toen Jurgen eerst sms-de 'ik zat wonder boven wonder 5 kilometer van het padock af, grappig alsnog'....
Waar wij in de veronderstelling waren dat Jurgen zoekende was naar het bivak, was hij al lang en breed daar aangekomen! Tja, dat er tijdens de periode van ontwetendheid een journalist belde van De Stem die me vroeg waar Jurgen was en ik die beantwoord heb met een 'ik weet het niet' heeft geresulteerd in het krantenartikel met de kop 'vdG halve dag zoek in de woestijn'...
Achteraf inderdaad grappig maar die dag was het toch écht even minder. Niet dat hier de hulptroepen kwamen aangerukt maar wachten op bericht was het wel.
Jurgen was zich die nacht van geen kwaad bewust - hij was in de veronderstelling wél gebeld te hebben...
Dinsdagochtend was Kees terug in het bivak - zonder buggy - en 's-middags werd een poging ondernomen de buggy veilig te stellen. Deze poging was niet succesvol en dus mochten de heren het vandaag nog een keer proberen...
